පුංචිම පුංචි කාළේ
අසා තිබුනා එක කතන්දරයක්
ලස්සන හද ගැන මම හිත සනසා ගත්තේ බලන් හිද
ඒ ලසස්සන හද දෙස
ඒ ලසස්සන හදට ආස කලත්
පියබන්නට නොහැකිය ඒ දෙස
මේ පුංචි සමනල ආත්මයට
දරාගන්න් බැරි තනිකමක් හිතේ සගවාගෙන
පියාසර කළ මේ පුංවි සමනල දෑසට දුටිමි
එක් අහිංසක නිරහන්කාර සමනල රාජිණියක්ව
ආදරය කියන්නේ කුමක්දැයි පවා
නොදැන සාගරය තරමට ඇයට පෙමි
කල කුඩා සමනල ආත්මය මම වෙමි
ජීවිතේ බර පුංචි පියාපත් මතට ගෙන
පියෑඹු මගේ රිදුන පියාපත් අතගා
සනසා පිරිමැද ආදරයේ ස්නේහ ගැල්වූ
මගේ සමනල රාජිණිය නුබම විය
ඔබවන් රැජිණියකට ආදරය කරන්නට
මම කුමක් හෝ විශාල පිනක් කර ඇතග
මේම ආත්මයේ මම කොතෙක් පින් කර ඇත්දැයි මම නොදනිමි
නමුත් මම තව තවත් පින් කරමි
ඒ මේ ආත්මයේ මෙන්ම කල්ප කලාන්තරයක් යන තුරු
ඔබ මගේම අගරාජිනියම වෙිවා යැයි පුාර්තනය සිත ඇතිවය
කල්ප කාලාන්තරයකට පසුව
මගේ හදවත් ඉපල් අතුමත පිපෙන ඔබ
නමි කුසුම මම දෝතට පොකුරු කර රකිමි
චමත්කාර නුවර අහස යට
මට හමුවු මගේ සමනල රාජනියනි
දවසක ඔබ මගේ පුංචි පියාපත් පිට
ගල්වා ලසස්න කළා සේම මේ ආත්මයද
විසිතුරු කළ මැනවි
මන්ද මේ හදවතේ ඉඩ සීමා කර ඇත්තේද
ඔඛෙි සෙනහසටලආදරයට
පමනක් වන බැවිනි
0 comments:
Post a Comment